به نام آنکس که به بودن آلوده نيست

من اينجا هستم. زنده و نفسي مي کشم. در برابر همه نارسايي ها سرکش و معترض. يا فرياد مي زنم يا سکوت مي کنم. مي غرّم، در برابر همه نارسايي ها، معضلات، رنج هاي انساني، زياده انساني، بيماري هاي روحي بشري. آنچنان مي غرم که هيچ نيرويي ياراي مقاومت در برابرم را ندارد.

به نام خداي گلپونه هاي وحشي

از اعترافات ژان ژاک روسو تا اعترافات من

خودکشي دازاين

به قلم رضا رضايي (مصدق)

تقديم به راز بانو، بانو مريم رمضاني خوانساري

از خداوند برايش آرزوي خوشبختي، سلامت و پيروزي مي کنم

يکي بود يکي نبود. غير از دست وحشي خدا هيچ دستي نبود. اين خدا يه روز مست ميکنه و تصميم مي گيره که خودش رو از تنهايي در بياره، و به خاطر خودش دست به آفرينش مي زنه. همه چيز را آفريد ولي باز احساس تنهايي مي کرد. تا اينکه انسان عاقل را آفريد و به او قلب داد تا او که مثل خودش بود، تنها نباشد. و در روزگاران که زمان بر خودش جاري نبود، انسانهاي بسياري بودند که شبيه به يکديگر بودند.

در اسفند 1362 خورشيدي، هنگامي که منير و اسماعيل براي اينکه خدا به آنها فرزند دوم بعد از علي را بدهد با يکديگر عاشقانه و مستانه همبستر شدند، بعد از نه ماه و اندي، پسري در شرايط جنگ تحميلي عراق عليه ايران متولد شد که نامش را رضا گذاشتند. رضايي که شايد راضي به رضاي خدا باشد. انتخاب اين نام به سبب آن بود که منير که هميشه در ذهنم ماه منير بوده و تا ابد خواهد بود، در دوران بارداري اش براي من، خواب حرم مطهر امام رضا (ع) را ديده بود.

هیچ می دانی که اصلا دیر شده است؟

امروز که محتاج توام جای تو خالی است

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست.

دیگر دارد خیلی دیر می شود.

شاید دیگر نخواهم که بیایی

هر چند که می خواهم همیشه باشی

باشد تا طرحی باشد برای یک زندگی

اولی عشق و دومی عقل

کاش راز بانو اعترافاتم را بخواند و ناگفته هایم را بفهمد و بداند همواره دوستش دارم ....

آری، اعترافات

اعتراف هایی که امروز ضروری است از آنها سخن بگویم. این اعترافات اگر به بودن آلوده نشوند، مبتذل تر خواهند بود.

راز بانو دوستت دارم

مرا ببخش

عرفان